Czy istnieje dieta cud?

Wady niektórych diet odchudzających

Dietetycy

W leczeniu otyłości konieczne jest dostosowanie zaleceń dietetycznych o indywidualnego zapotrzebowania energetycznego. Uzyskanie ujemnego bilansu energetycznego (i w konsekwencji zmniejszenie masy ciała) stanowiące podstawę procesu odchudzania, wymaga jednoczesnego zmniejszenia spożycia pokarmu i zwiększenia aktywności fizycznej. Aby jednak nie doprowadzić do szkodliwych dla zdrowia niedoborów, dieta ubogoenergetyczna powinna dostarczać wszystkich niezbędnych dla organizmu składników odżywczych. Zatem proces odchudzania powinien odbywać się pod kontrolą lekarza specjalisty i dietetyka, a czasem także psychologa i trenera.


Popularne kuracje odchudzające mają wiele wad, dlatego ich stosowanie może przynieść Twojemu organizmowi więcej szkody niż pożytku. Oto kilka przykładów:

Dieta dr Kwaśniewskiego czy dr Atkinsa - zaleca spożywanie bardzo dużej ilości tłuszczów zwierzęcych, zatem dostarcza także w nadmiarze cholesterolu, nasyconych kwasów tłuszczowych, witaminy A i żelaza. Jest natomiast uboga w witaminę C, wapń, potas, magnez.

Dieta dr Haya - zakazuje łączenia w jednym posiłku białek i węglowodanów. Zalecenie to nie ma żadnych podstaw naukowych, ponieważ składniki te są trawione przez różne grupy enzymów.

Dieta kopenhaska - zaleca spożywanie w dużych ilościach kawy, jajek i mięsa, co jest sprzeczne z zasadami racjonalnego żywienia.

Dieta Kliniki Mayo - wyklucza spożywanie produktów zbożowych i owoców, co także jest niezgodne z rekomendacjami piramidy śródziemnomorskiej.

Dieta Montignaca - zaleca wybieranie produktów o niskim indeksie glikemicznym*, co ma swoje zalety, jednak proponuje także niełączenie produktów węglowodanowych o wysokim indeksie glikemicznym z tłuszczami, co nie znajduje potwierdzenia w badaniach naukowych.

Dieta South Beach - zasadą tej diety jest dzielenie produktów dostarczających węglowodany i tłuszcze na "dobre"/można jeść bez ograniczeń/ i "złe". Dobre tłuszcze to oliwa, oleje roślinne, ryby i orzechy, natomiast do dobrych węglowodanów zaliczane są pełnoziarniste przetwory zbożowe, owoce i warzywa. Dieta ta także opiera się na indeksie glikemicznym, jednak nie uwzględnia ona wielkości porcji produktów i ich kaloryczności.

• Indeks glikemiczny to wskaźnik określający tempo wzrostu poziomu glukozy w krwi po spożyciu danego produktu. Produkty o wysokim indeksie szybko zwiększają poziom glukozy, który następnie równie szybko spada. Wzrost poziomu glukozy daje poczucie sytości, ale spadek wywołuje uczucie głodu. Sprzyja to tyciu, ponieważ wysoki poziom glukozy we krwi zwiększa wydzielanie insuliny sprzyjającej procesom przyswajania i gromadzenia substancji zapasowych. Z kolei niski poziom glikemiczny oznacza wolniejszy wzrost poziomu glukozy, dłuższe jej uwalnianie i wydłużone utrzymywanie się poczucia sytości.

W codziennej diecie zalecane jest spożywanie produktów, które mają niski indeks glikemiczny, natomiast ostrożne korzystanie z prouktów o wysokim indeksie:

TABELA INDEKSÓW GLIKEMICZNYCH WYBRANYCH PRODUKTÓW SPOŻYWCZYCH